Home Verhaal “Het pad van de liefde” – deel 7/8

Verhaal “Het pad van de liefde” – deel 7/8

Verhaal “Het pad van de liefde” – deel 7/8

Deel 7

Het was een hele opdracht om naar haar zelf te kijken. Ze zag dingen bij haar zelf die ze niet zo direct begreep. Het leek wel een kluwen garen bol die ze aan het ontrafelen was.Healing Hilde Maar die garen bol zat dan toch heel verstrengeld in elkaar. Het ging moeizaam. Waarom was er zoveel angst om niet gemogen of geliefd te worden? En wat deed ze om die angst te onderdrukken? Het antwoord kwam als vanzelf. Ze pleasde, paste zich aan de ander aan waardoor ze zichzelf niet genoeg aandacht gaf.
Ze gaf voorzichtig toe aan haar zelf dat ze zichzelf niet goed kende, ze wist niet voldoende wat ze zelf wou en ze kon niet goed grenzen aangeven. Dat was een heel inzicht  dat haar toch een gevoel van verlangen gaf om er zich verder in te verdiepen. Ze had ooit ergens gelezen over het verwaarlozen van het innerlijk kind. Zou dat het zijn? Van hieruit zag ze weer een ander strengetje garen dat zich vertoonde, ze was zo streng voor haarzelf. Ze zag een beeld voor haar verschijnen over haarzelf, ze zag dat ze een beeld voor zichzelf had gevormd hoe ze moest zijn, zich gedragen en er uit zien.
Hier was een naam voor namelijk ”perfectiedrang“. Nu begreep ze ook beter waarom ze zo streng voor zichzelf was. Ze moest van haarzelf aan dat beeld voldoen. Een beeld dat zij zelf had ingevuld en dacht dat het zo moest zijn. Maar was dat wel zo? Haar hoofd tolde van de vele inzichten die ze kreeg over haar zelf. Het gaf haar een heel ongemakkelijk gevoel om zo diep bij zichzelf te kijken, dat was ze niet gewend. Aan de andere kant was er ook een enorme opluchting omdat ze zichzelf wat beter begreep. Na verschillende dagen, toen de inzichten wat verwerkt waren zag ze ineens een spiegelspel voor zich, ze zag dat haar partner ook heel streng was voor zichzelf want hij moest ook aan dat beeld voldoen dat hij in zijn hoofd had gevormd. Bij hem was er geen zachtheid te bespeuren naar zichzelf toe. Ineens kwam er een woord in haar op, tekort aan “zelfliefde” en dat spiegelde zich direct terug naar haar, zij had dat ook! Hij spiegelde dat tekort aan zelfliefde naar haar en zij spiegelde dat naar hem. Uit het niets was er plots een verdriet dat haar helemaal overspoelde. Een hartverscheurend verdriet dat gepaard ging met een intense bewustwording van hoe ze altijd tegenover zichzelf had gestaan. Streng, niet lief, hard, geen aandacht voor haarzelf, geen grenzen kunnen aangeven en toch zo hunkerend naar liefde. Wat nu gedaan?

 

 

Deel 8

Zelfliefde, een woord dat betoverend klonk. Hoe hou je van jezelf ? vroeg ze zich af. Omdat ze daar geen antwoord op wist ging ze erover lezen. Ze zag hierdoor in dat zelfliefde inhield dat je jezelf helemaal accepteert in alles, al je lelijke kantjes en al je mooie kantjes, je gekke kronkels, je emoties, je duistere stukjes alsook je lichte stukjes. Ze ging het proberen en verzamelde al haar moed omdat ze nu al heel wat obstakels zag. Eerst en vooral zei ze elke dag, dat ze in zichzelf geloofde. Eerst was het wat wennen want alles in haar sputterde tegen.
Healing HildeHet stemmetje in haar hoofd vertelde haar dat het grote onzin was om in zichzelf te geloven en vond allerlei redenen om hier toch maar niet mee door te gaan. Toch hield ze vol. Ze voelde aan dat ze door stukjes transformatie ging, alleen al omdat ze dat verschillende keren per dag tegen zichzelf zei dat ze in zichzelf geloofde. Daarna ging ze aan de slag om geen strijd meer tegen zichzelf te hebben. Ze begon met alles te aanvaarden wat zich aandiende bij haar zelf en dat kon vanalles zijn. Dat was woede, frustratie, verdriet, plezier, rare gedachten, hoogmoed, minderwaarde….Alles passeerde de revue, soms was het heel moeilijk om lelijkere stukjes van haarzelf te zien en ze toch te aanvaarden. Het was veel gemakkelijker om de mooie stukjes te omarmen. Maar ook hierin hield ze vol. Ze begreep beter en beter dat strijden tegen haar zelf het haar zo moeilijk maakte. Ze ervaarde door alles te aanvaarden wat zich bij haar aandiende dat ze alles veel beter kon loslaten. Ze had voor zichzelf vier woordjes opgeschreven die belangrijk waren voor haar. Herkennen, erkennen, accepteren, loslaten. Eerst moest ze de stukjes van haar zelf herkennen, dan moest ze gaan erkennen wat er bij haar speelde. Heel belangrijk was dat ze aanvaardde welke emotie of gekke kronkel gezien wou worden. En vanuit die acceptatie kon ze het loslaten. Wat een magische formule was dat. Was dat alles? Ze werd zachter en veel liever voor haarzelf maar ook krachtiger. Haar vriend kon haar veel minder manipuleren en veel minder snel omverblazen. Langzaam groeide ze uit boven het narcisme van haar vriend en omdat haar zelfliefde veel sterker werd koos ze nu heel bewust om uit deze relatie weg te gaan. Ze begreep dat het een groot spiegelspel was geweest waardoor ze zich had aangetrokken gevoeld en ze had veel dingen voor haar zelf ingezien. Toch was ze er zeker nog niet klaar mee. Ze was zo verliefd geweest en de aantrekking was zo enorm geweest. Ze had er veel verdriet van maar toch nam ze weer die stap om verder te gaan want ze wist heel zeker dat ze dit nooit meer wou meemaken. Narcisme ervaren doet je zo twijfelen over jezelf, je zit zo gevangen in een spinnenweb waar je maar moeilijk uit komt. Dan die innerlijke pijn die voortdurend op de loer lag en telkens aangeraakt werd. Maar ook jezelf er in herkennen was heel confronterend. Ze had haar keuze gemaakt en vertrok. Deze keer geen partner maar ze ging alleen wonen…En toen begon de confrontatie met haar zelf pas echt… lees verder in deel 9

Author: Hilde